banner-01.jpg banner-02.jpg banner-03.jpg banner-04.jpg banner-05.jpg banner-06.jpg banner-07.jpg banner-08.jpg banner-09.jpg banner-10.jpg banner-11.jpg banner-12.jpg banner-13.jpg banner-14.jpg banner-15.jpg banner-16.jpg banner-17.jpg banner-18.jpg banner-19.jpg banner-20.jpg banner-21.jpg

button kleine belties

button Postelhoef

SjaakvanderEschSjaak van der Esch is begin december geopereerd omdat hij langzamerhand veel beperkingen had gekregen in het gebruik van armen en benen, alsmede krachtsvermindering.
Hij is nu in afwachting van  een plaats in een revalidatiecentrum.
Hij hoopt dat hij weer kracht en mogelijkheden terug krijgt. Maar zeker is dat niet.
Het is lastig voor hem om nu in alles geheel afhankelijk te zijn.

Sinds half januari is Sjaak hard aan het revalideren in Tilburg.
Het gaat wel vooruit, maar erg langzaam.

Kaartje mag naar zijn thuisadres:  Tweede Zeine 52, 5144 BB Waalwijk.

 

 Wilke van ’t Hul vertelt haar verhaal in het Ref. Dagblad

WilkevantHulWilke van ’t Hul (50) uit Oosterwolde heeft de progressieve spierziekte limb-girdle dystrofie. Door de aangeboren aandoening worden haar spieren steeds zwakker. Inmiddels is ze rolstoelafhankelijk.
„Corona heeft veel invloed op mijn leven. Toen het net in Nederland kwam, was ik angstig. Ik woon met mijn moeder en broers in één huis. Een van mijn broers is de afgelopen maanden overleden; gelukkig niet aan corona. Maar de angst voor besmetting was er wel, want er kwamen veel zorgmedewerkers over de vloer van wie sommigen later ziek werden. Nu heb ik weer meer lucht.
De verruimende maatregelen gelden eigenlijk veel beperkter voor mij. Sinds een paar jaar heb ik een elektrische rolstoel. Daarin kan ik zelf boodschappen doen. Wel heb ik hulp nodig bij het betalen en bij de spullen in de tas doen. Dat kan ik nu moeilijk van mensen vragen. Ik ga wel de natuur in, maar niet naar winkels. Ik blijf gewoon kwetsbaar.
Aan het begin van de coronacrisis durfde ik niet weg in mijn rolstoel. Wat als ik pech zou krijgen? Dan moet ik hulp accepteren en dat vond ik zelf eng. Nu ga ik er wel weer op uit, maar zorg ik er altijd voor dat de accu’s van mijn telefoon en stoel vol zijn.
Ik vind niet dat er in de maatregelen te weinig rekening wordt gehouden met mensen met een beperking. Zo ervaar ik dat zelf in ieder geval niet. Omdat ik zelf gevoelig ben voor de beperkingen, denk ik wel snel: een ander zonder beperking kan makkelijker keuzes maken. Maar dat zou ik zelf ook doen als ik niet zo bang voor het virus was.
De komende tijd blijft spannend. Normaal ging ik met Ichthus Reizen op vakantie. Dat gaat nu ook niet door. Wanneer kan dat allemaal weer wel, vraag ik me dan af. In hoeverre wordt het leven voor ons als mensen met een beperking weer gewoon?”
„Maatwerk nodig”
 
bron: Ref. Dagblad 08-08-2020